Doğum öncesi son zamanlar olmasına rağmen bizim evde macera hiç bitmiyor..
Suyunu değiştirecek vaktimiz olmamasına rağmen bir akvaryumumuz var.. Güneş doğmadan önce de vardı ama doğduğundan beri gelip gidip balıkları izliyorduk...
Şimdilerde babasıyla balıklara yem vermek gibi büyük (!) bir sorumluluğu var Güneş'in..
Her öğlen babası eve yemeğe geldiğinde elinden tutarak "baba! mama! " diyor ve yemekten zorla kaldırıp balıklara mama verdiriyor.. Balık yemleri de "öff" kokuyor :))
Güneş tv de çıkan bütün hayvanları çok seviyor ve bir kısmını tanıyor... . Bu hafta babamızın evde olmaması, babaya çok düşkün olan tatlı cadımın idaresini zorlaştırdığı için dikkatini dağıtacak, onu eğlendirecek bir şeyler arıyorduk.. Geçen gün balık yemi almaya gittiğimizde kafesteki tavşanları görmüş ve dokunmak istemişti.... Banuş ve ben de pazar günü bir sululuk yaptık ve bir minik tavşanı evimize konuk aldık...
Bu küçücük kırmızı gözlü şirin tavşacık şimdilik annemle aynı odada kutusunun içinde talaşların ortasında oturuyor..
Dün havuç bugün de biraz elma yedirdi kızım eliyle.. gelip gidip kutunun kapağını açıyor.. Gel gel diyip dışarı çıkmasına yardım ediyor..
O küçük arkadaş da kutudan zıplayarak çıkmayı öğrendi iki günde.. Babamın telefondaki yorumuna bayıldım: Bu hafta kalsın da, haftaya bunu verip daha küçüğünü alırsınız..
Gerçekten, ne çabuk büyüyor bu şirinler böyle!!!
Biz büyürken evimizde köpeğimiz, kuşumuz, balıklarımız vardı.. Mümkün olduğunca korkmadan, beraber yaşamayı ve sorumluluk almayı öğreneceğimiz şekilde yetiştirdi annem ve babam..
Şimdi aynı şeyi ben de kızlarıma yapmak istiyorum..
Ne o küçük hayvanlar, ne de benim bebeklerim zarar görmeden, korkmadan, yani arada sevelim derken birilerini ziyan etmeden hayvan sevgisini öğrenmeliyiz....
Sevgiler....
ps: benim üzerimde de tavşan desenli bir kıyafet olması ilginç tesadüf , şimdi farkettim :)
